22 Haziran 2013 Cumartesi

Melankoli bir kere yerleşmeyegörsün insanın yüreğine, artık hiçbir duygu orada kök salamaz, ruhu demir pençesiyle kavrar, insan yalnızlıkta, gariplikte ve anormallikte huzur bulur ancak. Bütün o güzel şeyler kendisiyle dalga geçer ve sadece acısını artırır. Dünya, saralı bir beyin gibi dönerken, o, hiçbir şeyden tatmin olamadan, nerede ne zaman patlayacağı belli olmayan bir bomba gibi dolaşır yeryüzünde ya da bir köşede tükenir durur.