hayat öpücüğü - tevrat ( II.Krallar 4)

Bir gün Elişa Şunem'den geçiyordu. Zengin bir kadın onu yemeğe davet etti. O günden sonra Elişa oradan her geçişinde kadının evinde yemek yedi. Bir defasında kadın kocasına: Eminim ki, dedi her zaman evimize gelen bu adam, kutsal bir Allah adamı; ona küçük bir oda verelim, bize geldiği zaman orada kalsın. Koca karısının dediğini kabul etti ve Elişa onlara geldiğinde o odada kaldı. Elişa bu kadının çocuğu olmadığını, kocasının da yaşlı olduğunu biliyordu. Bir gün kadını çağırdı, kadın gelip Elişa'nın karşısında durdu. Elişa: Benim için büyük zahmet çekiyorsun dedi ona; söyle senin için ne yapabilirim? Kadın Elişa'nın onun için ne yapabileceğini bilmiyordu. Pekiyi dedi Elişa; bir yıl sonra, bu mevsimde kucağında bir oğlun olacak. Kadın inanamıyordu: Hayır mümkün değil, beni aldatma! diye cevap verdi. Fakat Elişa'nın ona söylemiş olduğu gibi bir oğlu oldu. Çocuk büyüdü ve bir gün başından yaralandı. Babası uşağına: Onu anasına götür dedi. Uşak onu alıp anasına götürdü. Çocuk öğleye kadar anasının dizleri üzerinde kaldı ve sonra öldü. Anası çocuğu yukarı çıkardı ve onu Elişa'nın yatağı üzerine yatırdı ve odanın kapısını kapayıp çıktı. Kocasına: Bana uşaklardan biri ile eşeklerden birini gönder: koşup Allah adamına yetişeyim dedi. Kocası: Niçin yetişip onunla konuşmak istiyorsun? dedi. Kadın: Merak etme diye cevap verdi ve eşeğe palan vurup uşağa şöyle dedi: Sür ve yürü, ben söylemedikçe durma. Ve yola çıkıp Allah adamının yanına vardı. Elişa onun geldiğini görünce uşağına şöyle dedi: İşte bizi evinde misafir eden iyilik sever kadın orada! Haydi onu karşılamaya koş ve ona: Nasıl iyi misin? Kocan iyi mi? Çocuk iyi mi? diye sor. Uşak kadını karşılamaya gitti; fakat kadın ona bir şey söylemedi ve dağa Allah adamının yanına gelip, onun ayaklarına sarıldı ve ağlamaya başladı. Elişa kadının çok acı çektiğini ve ne yaptığını bilmediğini anladı. Kadın: Ben efendimden oğul istemedim mi? Beni aldatma demedim mi? diyordu. Elişa çocuğun ölmüş olduğunu anladı. Benim değneğimi eline al ve git dedi uşağına; bizim önümüzden koş ve mümkün olduğunca çabuk çocuğun yanına git. Yolda vakit kaybetme ve değneğimi çocuğun yüzünün üstüne koy. Uşak hemen gitti, fakat çocuğu diriltmeyi başaramadı. Koşup durumu Elişa'ya ve çocuğun anasına söyledi. Elişa eve geldi ve doğruca çocuğun odasına gitti; kapıyı kapattı ve çocuğun yanına uzandı; ağzını çocuğun ağzı üzerine,gözlerini onun gözleri üzerine ve avuçlarını onun avuçları üzerine koydu; çocuğun bedeni ısındı, Elişa yataktan kalktı ve odada bir bu yana; bir o yana yürüdü. Yedi defa çocuğun üzerine yatıp, ona soluğunu verdi; çocuk aksırdı ve gözlerini açtı.